Een relaas van belevingen, de ups en downs van een uitzonderlijk hengelseizoen.
Het herontdekken van een oude liefde die ik totaal uit het oog verloren was, nieuwe kansen die zich aanbieden onder een wel heel toffe uitnodiging en slaaptekort in het zuiden.

 

De vergeten waterloop, een oude liefde

In het voorjaar kreeg ik een sms van mijn vismakker, die vroeg of ik zin had om samen eens een water te gaan bekijken waar we vroeger nog gevist hadden.
Het was ondertussen al geleden van 2008 dat ik er nog geweest was, de nieuwsgierigheid was groot, ook had ik nog niet direct een nieuwe uitdaging op het oog, dus wie weet zat hier wel iets in.

Enkele dagen later stonden we na jaren van afwezigheid terug aan haar oevers. Wat mij meteen opviel was de rust die er heerste, ondanks dat het water de afgelopen jaren een enorme metamorfose was ondergaan, voelde ik terug die klik. Uit het oog is uit het hart, maar oude liefdes roesten niet.
Waarom ik er de afgelopen 10 jaar niet meer was terug gekeerd is me niet echt duidelijk, waarschijnlijk was dit de schuld van enkele zandafgravingen en een prachtige Nederlandse kreek die al mijn aandacht opeisten. Het water was veel veranderd qua uitzicht, veel groen was weg, de ‘groene’ hadden het er voor de vissers ook niet makkelijker op gemaakt, maar dat kon me niet echt deren.
Wat me vooral opviel tijdens de wandeling was dat er heel veel interessante zones nauwelijks te voet te bereiken waren, laat staan met een volgeladen trolley.
Na afloop zei ik tegen mijn makker dat ik thuis alles eerst zou laten bezinken en nadenken of ik mijn pijlen op dit water zou richten het komende jaar.
De volgende dagen bleef de waterloop in mijn hoofd rondspoken, dat was het sein om over te gaan tot actie, het teken dat mijn gevoel perfect zat. Kevin werd op de hoogte gebracht en ik vertelde er ook meteen bij dat ik een mooie roeiboot op de kop kon tikken. Hiermee zouden we alle stekken kunnen bereiken die voor de anderen moeilijker toegankelijk waren.

Er ligt aan dit water een stijger, waar je na inschrijving je boot een vaste plaats mag geven. We hadden het geluk dat er nog één plaats vrij was, maar eerst volgde nog alle papierwerk om alles in orde te brengen bij FOD mobiliteit, vervoer en scheepvaart. Na het verkrijgen van een immatriculatienummer , werd onze boot naar zijn nieuwe thuishaven gebracht. Het plezier kon beginnen, dat we hier niet mochten hopen op dikke bakken wisten we op voorhand, kleinere vis zou de hoofdmoot vormen, maar het was ons vooral om het totaalplaatje te doen.
Verschillende zone werden uitgepeild , de één al wat grondiger dan de ander, het vertrouwen steeg per gevaren meter. We hadden heel veel opties en uitwijkmogelijkheden tot onze beschikking. Er werd gekozen om elk een andere zone te bevissen, zo was er telkens voldoende rust op stek A of B, wat enkel maar in ons voordeel zou spelen.
Omdat ik er meestal aan de slag was tijdens de week en mijn makker in het weekend, verzamelden we veel sneller informatie over hengeldruk, trekgedrag van de vissen en wie waar aan het voeren was. Dat laatste is iets wat ik heel hoog in het vaandel draag, zowel voor mezelf als voor anderen. Op openbaar water vis je waar je wil, wie eerst zit, eerst maalt. Maar als je weet dat er iemand een bepaalde zone regelmatig onderhoud en hier zijn vrije tijd insteekt om deze op regelmatige basis te voorzien van aas, dan vind ik dat je daar respect voor mag tonen. Dit is mijn persoonlijke mening, respect geven is respect krijgen, iets wat anderen op dit water graag aan hun laars lapten. Een voerstek van een ander werkte voor hen als een rode lap op een stier, het leek voor hen een hobby binnen een hobby. Ik had er ooit eens een gesprek met één van die personen, en stond versteld van zijn uitleg, die vond zichzelf en dat zei hij letterlijk, een lafaard, maar het was wel de manier om regelmatig vis te kunnen vangen.
Niet dat ik mij hier enorm druk in maakte, een wrang gevoel kreeg ik er wel van, maar ik had gekozen voor rust aan de waterkant. Vissen is meer dan vangen alleen, het is een manier om het hoofd eens leeg te maken en te genieten van wat de natuur ons te bieden heeft.
Het is voor mij een ware geneugte om enkele dagen helemaal alleen aan het water te vertoeven. Te mogen leven op het ritme van de natuur, geen enkel woord te hoeven zeggen en geen sociale media of dagelijkse drukte die mijn aandacht nodig heeft, met als enige breker van de stilte een krijsende optonic.

Over die krijsende lawaaikastjes gesproken, qua vangsten mocht ik allesbehalve klagen hier, blanken was er nauwelijks bij. Heel mooie vissen mocht ik op de gevoelige plaat zetten, niet de gewichtige bakken, maar prachtige onderwaterwezens waarbij gewicht niet van tel is.
Soms kon het heel erg gek worden, als de vis los was, dan liep het er als een trein. Dit zijn dan ook heel erg leerzame momenten om te experimenteren met van alles en nog wat, stekken bevissen vanuit een andere hoek, het aas juist meer of minder verspreiden, net de harde of modderige bodems opzoeken,…
Altijd noteer ik alles tot in detail in mij logboekjes, het is ondertussen een verzamelwerk van jaren die me een schat aan informatie geven waarop ik indien nodig altijd terug kan vallen, ze zijn van goudwaarde voor mijn visserij. Ik zou me niet kunnen inbeelden dat ik ze niet had, het ligt misschien aan mezelf maar sommige dingen vergeet je gewoon door de macht der gewoonte.

Het lijkt dus precies dat alles er van een leien dakje liep, niet dus… De grootste spelbrekers in dit verhaal, wolhandkrabben. Een echte hekel heb ik aan die beesten, ik kan je zeggen dat deze wezens het bloed van onder mijn nagels haalden. Een echte afkeer heb ik ervan gekregen, ze zijn even welkom als cafeïnevrije koffie, bier zonder alcochol of een stortbui tijdens het opruimen, bah!
Er zou een oplossing gezocht moeten worden, maar tevergeefs probeerde ik allerlei dingen, niets bracht uitkomst. De enige manier waarmee een totale verwoesting van het aas en rig kon worden uitgesteld was heel erg verspreid of totaal niets voeren. Het haakaas werd voorzien van Ashima baitprotector en maakte gebruik van heel sterk rigmateriaal, zoals hun Revenge braid.
Sterk materiaal is de grootste must, al ruime tijd gebruik ik de end tackle uit het Ashima gamma, wetende dat ik daar voor de volle 100% op kan vertrouwen.
Met hun uitgebreide assortiment heb je voor elke situatie het ideale materiaal. Hun haken zijn volgens mij één van de, zo niet de beste op de markt. Als ik op een nieuw water start zal mij eerste keuze altijd uitgaan naar een simpel rigje  gemaakt van hun Excalibur rig braid, heel erg soepel en fijn maar toch beresterk , in combinatie met een C887 haak in maat 6 of 4. Nadien kan alles nog worden aangepast, maar in 90% van de gevallen kom ik hier mee weg. Ik ben ook iemand die houd van simpele rigs, gewoon degelijk en sterk. Waar ik mij de laatste tijd ook meer en meer in interesseer is het vijlen van haken, zeker op de moeilijkere water staat dit garant voor extra vis. In het begin kruipt daar wel wat oefening in, maar eens je het onder de knie hebt is dit van grote meerwaarde, een extra troef in de jacht op zoetwaterbiggen. Regelmatig hoor ik van andere dat tijdens het vijlen van een haak plotseling de punt afbreekt, dit kan je makkelijk zien door een vergrootglas. Volgens mij ligt de oorzaak hiervan bij de kwaliteit van het staal en de tempering ervan. De tempering van een haak is heel erg belangrijk, dit zorgt voor sterkte en veerkracht, het is een proces van opwarmen en afkoelen. Bij het ene merk is de kwaliteit hierdoor groter dan het andere, en geloof me op mijn woord, de Ashima haken zijn op dit vlak een droom, gewoonweg door de kwaliteit waarmee ze gemaakt worden.

Even terug naar de vangsten nu. Een hele mooie tijd heb ik er gehad, maar zoals we al wisten vanaf het begin, voor de echte bakken moesten we hier niet zijn, wat ik zeker niet erg vind. Op voorwaarde dat een water me aanspreekt , kan ik me tevreden stellen met het vangen van kleinere vissen, als ik me maar amuseer, het moeten zeker niet altijd 40’ers, 50’ers of 60’ers zijn. Meestal weet ik op voorhand wel goed waar ik aan begin, en als ik weet heb dat een water echte bakken bevat, dan ben ik wel iemand die zich er zodanig in vast kan bijten dat ik niet opgeef tot ze mijn mat bezocht hebben.
Stoppen op een water zonder dat ik mijn doel bereikt heb doe ik nooit, ik kan het ook niet, het zou niet kloppen in mijn kopje en enkel maar voor slapeloze nachten zorgen.
Nee, opgeven staat niet in mijn woordenboek, ook al is het met bloed, zweet en tranen, ik zal er alles aan doen om mijn vooropgesteld doel te bereiken. Hoe moeilijk, hoe meer ik mij ergens in vast kan bijten. Sommige waters hebben mij zo in hun macht dat ik er dagelijks mee bezig ben om puzzelstukjes in mekaar te zetten. Mijn vrouw kan dat beter dan wie ook beamen, meestal is ze dan ook heel erg blij als mijn doel uiteindelijk bereikt is, waarna de mentale rust terugkeert . Bij deze toch mijn vrouw eens bedanken voor alle begrip en geduld dat ze kan opbrengen als een water het van mij overneemt, het is er eentje uit de duizend! Voila, terug goed punten verzameld, op naar de volgende uitdaging…

 

Complete gravelpit take-over

Afgelopen periode beviste ik ook enkele zandafgravingen, van groot tot klein waarvan ik wist dat deze mooie vissen herbergen. Er zou veel tijd in kruipen , maar mits een goede aanpak had ik kans op unieke vangsten. Het ene water schreeuwde om meer aandacht dan het andere, een goede indeling van mijn vrije tijd, goede afspraken thuis en het optimaal benutten van de tijd achter de hengels zouden enorm in mijn voordeel werken.
Wanneer een water het volledig van mij overneemt, dan wordt ik er als het ware naartoe gezogen. Soms ben ik dan ook op jaarbasis gezien evenveel uren met als zonder hengels aan haar oevers te vinden.

Ooit ben ik eens van start gegaan op een nieuw water met oogkleppen op, het verstand op nul. De drang om snel te vissen was te groot, ik zou de klus wel eens gaan klaren. De domste zet die ik ooit gemaakt heb! Te snel willen vissen, veel te vroeg op het jaar in de verkeerde zone resulteerde in 500 uren gezellig blanken. Dat je dan aan jezelf begint te twijfelen, dat kan ik je garanderen. Het was genoeg geweest, met de moed in de schoenen werd het vissen gestaakt en ik zou pas terug van start gaan als ik zeker wist dat ik gevonden had wat ik wou vinden. Zo gezegd, zo gedaan… Uren heb ik er versleten met een peilhengel, verrekijker en notitieboekje, maar op die manier vond ik wel de potten met goud. Omdat het een vrij helder water betrof en de vis er zich met regelmaat dicht tegen de oever liet zien, werd er gekozen voor een goed zinkende fluocarbon hoofdlijn, zodat ik alles mooi op de bodem kon laten zinken, de Ashima Fluorotec in 0.40mm, was daarom een logische keuze. Vanaf toen ging alles vrij vlot, ik had de juiste aanpak gevonden, nog nooit zou ik zoveel grote vis vangen in zo een korte periode. Het was onwerkelijk, een enorm contrast met voordien. Het leek ook allemaal te mooi om waar te zijn, ik moest alles eruit halen zo lang als dit mogelijk bleef.
Ik herinner me nog dat ik zo in de game zat, dat ik sessies viste waarvan de heen- en terugrit meer tijd in beslag namen dan het daadwerkelijke vissen zelf. Alles lukte, elke beslissing was raak, het was een droom, PB’s sneuvelden.
De keerzijde van de medaille was dat sommige locals het plots minder rooskleurig zagen, stekjes werden kapot gemaakt, plotselinge nachtelijke bezoekjes om mij te komen vertellen dat men wist waar mijn wagen geparkeerd stond, te gek voor woorden. Maar het kon me niet deren, ik zat op een wolk, een grote wolk en was niet van plan hier snel vanaf te komen.
Waarom de mentaliteit er plots keerde is nog altijd de vraag, was ik te goed aan het vangen, viel het bij de rest stil? In hun weg zat ik alleszins niet, integendeel ik had me bewust in een zone gezet die praktisch niet door anderen bevist werd. Maar genoeg was genoeg, een hobby moet leuk blijven anders is het plezier weg. Van zodra alle targets binnen waren, waaronder ook een heel erg zeldzame oeverbezoeker en zelfs de topvis die ik meerdere keren mocht verwelkomen zocht ik andere oorden op. Trouwens nooit naar buiten gekomen met deze vangsten, gewoon uit respect dat ik wel had voor de locals, maar misschien nog meer voor de rust die ik de vissen meer dan gunde.

Dat het aas uit de Attractive Baits stal een belangrijke schakel betekende in dit hele verhaal , daar ben ik rotsvast van overtuigd. De Krill&Squid is één van de bollen waar ik overal met het volste vertrouwen kan uitpakken. Ik heb over de jaren heen ondervonden dat ik met dit aas een ware crime kon verrichten op de meest uiteenlopende wateren. Hoe meer er van dit aas te water gaat, hoe gekker het wordt. Hiermee wil ik het massaal ondoordacht dumpen van grote partijen aas zeker niet promoten, integendeel! Het is nog altijd aan de kunde en het  gezonde verstand van de visser zelf om te weten wat kan en niet kan, dit van periode tot periode en aangepast naar de aard van het water dat je bevist.
Wanneer je dit onderdeel beheerst, samen met wat we watersense noemen, dan kan je met dit soort klasse aas een vorm van preoccupatie bekomen, en dan weet je dat je met een heel goed aas aan de slag bent. Ook het gebruik van enkel natuurlijke ingrediënten is van grote meerwaarde, iets wat we bij Attractive Baits heel erg belangrijk vinden. Er komen dus geen flavours of andere chemische troep aan te pas, alleen al hierdoor onderscheid je jezelf van de meute.
Wim van Overloop, de man achter Attractive Baits weet als geen ander dat ik een enorme ‘pietje precies’ ben op aasgebied, het moet gewoon af zijn. Dat hij een grote kennis heeft van ingrediënten en de samenstellingen hiervan speelt dan ook erg in mijn voordeel. Het is een belangrijk aspect inmijn visserij, waar ik me geen zorgen over hoef te maken. Hierdoor kan ik met het volste vertrouwen meer tijd spenderen achter de hengels, daar waar ik het liefste zit.
Dat hij ook nog eens alles zelf in de hand houdt op gebied van productie van begin tot eind, alles gebeurd namelijk bij hem thuis in een daarvoor apart voorziene productieruimte, dan weet je dat je versheid en kwaliteit kan verwachten.

 

Een welgekomen uitnodiging

Het moet ergens in maart of april geweest zijn dat ik totaal onverwachts een uitnodiging kreeg van Alijn, met de vraag of ik zin had om hem te vergezellen tijdens een weekje Rainbow in juni.

Lang moest ik niet twijfelen, het klonk als muziek in de oren. Enkel zou ik op het werk nog moeten vragen of ik een week vakantie kon krijgen. Het verlofboekje werd direct ingevuld en na enkele spannende uren volgde het verdict, aanvraag afgekeurd, reeds maximum aantal personen thuis. Pfff… de paniek sloeg toe, de moed zonk me in de schoenen, weg Rainbowsessie. Gelukkig waren er na wat rondvraag een 2 tal collega’s bereidt hun verlofdagen in die periode met mij te wisselen. Zo snel als mogelijk werd de leiding op de hoogte gebracht en gelukkig gingen zij hiermee akkoord. Vol euforie bracht ik Alijn op de hoogte via sms vanop het werk, zelden ben ik met zo een goed gevoel aan het werk geweest, de uren vlogen voorbij.

Nu moet je weten dat de visserij op dit water echt uniek is. Er zullen altijd wel voor- en tegenstanders zijn, maar je moet er gevist hebben om te kunnen oordelen. Dit water heeft een grote indruk achtergelaten tijdens mijn eerste bezoek, alleen al voor het uitdagende karakter wil je er vertoeven. Zo uitdagend zelfs, dat wanneer je na de sessie het domein verlaat, je al aftelt naar de volgende. Elke kans die ik krijg wil ik daarom grijpen. Ook heel leuk meegenomen is dat Alijn de ideale persoon is om de ins en outs van dit water te leren kennen, de informatie die ik hierdoor heb opgedaan zou me anders verschillende sessies hebben gekost, laat staan dat ik er überhaupt achter zou komen.
Dat hij ook nog eens iemand is waarmee het aangenaam vertoeven is aan de waterkant, maakte het voor mij helemaal af. Het is een visser pur sang, iemand met sappige verhalen, een man met de juiste mentaliteit, iets wat tegenwoordig niet zo vanzelfsprekend is in het karperwereldje.

Na een behoorlijk vlotte rit komen we aan in Hostens, waar we hadden afgesproken met de rest van de groep voor het nuttigen van een lekkere pizza. Na het verorberen hiervan werd de rit verder gezet, het eten en boilies kregen een plaats in de vriezers. De avond werd afgesloten in groep met enkele gezellige pintjes en straffe verhalen.
De ochtend nadien word er met veel ongeduld afgewacht tot Pascal een seintje geeft, het teken dat de stek vrijgegeven is. Na een korte rit wordt alle materiaal uitgeladen en kunnen we ons met de beschikbare boten naar stek 21 begeven, waar alles met veel spanning wordt opgezet. Dat het een adembenemend uitzicht is, is het minste wat je kan zeggen, met zijn vele inhammen en tal van eilandjes heb je ogen te kort. Als je deze stek voor de eerste keer van dichtbij ziet is het overdonderend, eens met de boot op het water wordt alles nog mooier, ook het aantal potentieel goede spots is enorm.                                                                                       Eerlijk gezegd wist ik in het begin niet waar eerst van start te gaan, maar na wat tips van de juiste man op de juiste plaats werd alles snel duidelijk. Toch nam het een hele poos in beslag om een goed beeld te krijgen van het bodemverloop, iets waar Alijn duidelijk minder moete mee had.  Volgens mij had hij al enkele bakken cafeïne naar binnen , terwijl ik alles nog aan het uitpluizen was.
Het vertrouwen was hoog, een ideale stek voor deze periode. Toch beloofde het een moeilijke week te worden, het veel te warme weer zou roet in het eten gooien. Met elke dag temperaturen van ruim boven de 30C° en een watertemperatuur die je enkel zou verwachten in een tropisch paradijs, kregen we alles behalve ideale omstandigheden.
Het moeilijkste tijdens ons verblijf was de zoektocht naar een streepje schaduw, stek 21 bestaat eigenlijk uit 2 houten stijgers die op een schiereiland of uitloper liggen, boven deze 2 stijgers is er geen enkele vorm van begroeiing. De schaduw moest dus gezocht worden op het smalle stukje land, iets verderop, in het begin van de stek. Dit bracht ook enkel maar uitkomst voor korte periodes, het werd een stoeltjesdans om van de weinige beschikbare schaduw te kunnen genieten. De nauwelijks aanwezige wind maakte het helemaal af, een perfecte sauna, een zweethok ontworpen door moeder natuur.

Ondanks de moeilijke omstandigheden zat het gevoel wel goed wat vangsten betrof. Als je samen met een ancien aan de slag mag, dan weet je dat er vis op de kant zal komen en dat gebeurde ook, waaronder enkele hele fraaie exemplaren. Bij de meeste van deze vissen mocht ik plaats nemen langs de verkeerde kant van de camera, maar dat maakte het daarom niet minder leuk. Ik kan evenveel genieten van iemand anders zijn vangsten, zeker tijdens een gezamenlijke sessie .
Gelukkig slaagde ik er ook in om enkele vissen over het netkoord te loodsen, waaronder een prachtige scaley waarbij gewichten niet van tel zijn en een dikke schub die de meer dan aangename week, op het weer na, compleet af maakte. Belangrijkste was dat ik veel had bijgeleerd, zaken die nog van pas zullen komen in de toekomst. Je kan heel veel opsteken door gewoon je ogen te gebruiken, zeker als je samen vist met iemand die een veel kennis heeft over het water. Zaken die voor de ene persoon een gewoonte zijn geworden, kunnen voor een ander een echte eye-opener zijn.

Na al verschillende jaren in Frankrijk gevist te hebben op de meest uiteenlopende wateren , dacht ik zo goed als alles onder de knie te hebben. Dit water is toch van een andere categorie, een klasse apart, een totaal andere uitdaging. Dat is dan ook de reden dat ik volledig verkocht ben aan het regenboogwater. Het zijn zeker niet enkel de grote vissen die me aanspreken, hoewel ik zeker niet vies van ben van een volledig  met visvlees gevulde onthakingsmat, integendeel, maar het uitdagende karakter en de sfeer spreken mij meest van al aan.
Dat Alijn mijn broek volledig heeft afgevist, figuurlijk wel te verstaan, nam ik er voor lief bij. Dat werd mij op het einde van de sessie nog eens duidelijk gemaakt toen zijn ‘slachtbroek’ , die hing te drogen aan de voortent, plotseling het water werd ingeblazen. Het moet het enigste zuchtje wind geweest zijn die week. Te laat opgemerkt en dus jammer genoeg verloren gegaan, was dit toch een soort van poëtische samenvatting van de afgelopen sessie. ‘Hij wierp zijn broek in de ring’ , een aankondiging van een staakt het vuren met de zoetwaterbiggen en tevens het eindsignaal van onze gezellige en toffe sessie, waarvoor nogmaals dank makker!

 

Slachten in het najaar

Al ruim 8 jaar op rij staat er tijdens de herfst met grote stip in de agenda, een gezamenlijke sessie met mijn vader en vismakker Kevin gepland. Het draait tijdens dit jaarlijkse gebeuren vooral om het samen kunnen vertoeven aan de waterkant, sfeer en gezelligheid vormen het hoofddoel. Natuurlijk hopen we steeds op een uitzonderlijke sessie wat vangsten betreft, met wisselende resultaten bevisten we de voorbije jaren verschillende wateren in het beloofde land.
We hebben al zwaar op de tanden gekregen, qua vangsten wel te verstaan, het is niet dat we met onze Franse concullega’s op de vuist gaan, laat dat duidelijk zijn. Maar soms maken we iets mee waarvan je achteraf denkt, dit overtreffen we nooit meer. Tot nu toe hebben we in al die jaren een 3 tal keer mogen proeven van een sessie met uitzonderlijke proporties.
Onze trip van verleden najaar was er daar één van, naar mijn gevoel zelf de beste van allemaal .

Het is ondertussen een vaste gewoonte geworden, dat we de week voor vertrek afspreken in mijn stamcafé “ t Kelderken” . In aanwezigheid van voldoende gerstenat word alles nog eens overlopen ivm vertrek, eten en aanpak van het uitgekozen water. Natuurlijk gevolgd door een reeks minder belangrijke zaken en leuke verhalen uit het verleden.
We kiezen er steeds voor om te vertrekken op zondagavond, dit heeft als voordeel dat wanneer wij ter plaatse komen op maandag, dat de meeste van onze Franse vrienden reeds huiswaarts zijn na hun weekend vissen. Op die manier hebben wij veel meer vrije keuze wat stekken betreft, een niet te onderschatten voordeel. Er is niets dat het vertrouwen meer de grond in kan boren als aankomen na een lange rit en te moeten vaststellen dat zo goed als alles vol zit.
De enige optie is dan om uit te wijken naar een ander water in de buurt, maar indien dat pas 2e of 3e keus is, dan knaagt er toch iets. Het is niet goed voor de mentale geest van een visser. Reden te meer dus om op zondag te vertrekken met een relax gevoel tot gevolg.

De rit verloopt voorspoedig, heel voorspoedig zelfs, als ik een blik werp op de GPS zie ik dat we ruim een uur vroeger zouden aankomen als gedacht. Tot onze laatste stop aan een tankstation daar verandering in bracht… Toen mijn makker wou tanken bleek het onmogelijk om de tankdop open te krijgen, deze zat muurvast. Dan maar een parkeerplaats opgezocht om alles eens rustig te bekijken, maar meerdere pogingen brachten geen oplossing. We hadden als idee om gewoon onze rit verder te zetten, dat was nog een kleine 60km en daar ter plaatse hadden we 10 dagen de tijd om de tankdop te forceren. Dan zou ik met mijn wagen enkele bidons diesel kunnen halen en dan was het probleem van de baan.
Toen Kevin zijn wagen terug wou starten, kwam de foutmelding anti-diefstal tevoorschijn op de boordcomputer. De motor weigerde alle medewerking, daar stonden we dan, terug bij af.
We hadden niet direct een idee wat de oorzaak was van deze storing, er spookte van alles door ons hoofd, takeldienst, hoe geraakt het materiaal aan het water,…
Een optie was om eerst mijn visgrief uit te laden op onze bestemming, waarna ik terug zou keren naar het tankstation en Kevin zijn materiaal kon over laden in mijn wagen. Hij dan zou mee kunnen met de takeldienst naar een garage om alles na te laten kijken.
Op de valreep merkten we op dat de behuizing van zijn sleutel kapot was gegaan door het vele wringwerk en dat er een elektrisch stukje ontbrak, waardoor er waarschijnlijk geen contact meer was tussen de sleutel en boordcomputer. Met z’n allen de parking afgespeurd naar het ontbrekende stukje, dat we met enige dosis geluk nog vonden ook. Maar goed , het was terecht, de behuizing werd ingepakt met ducktape en met een bang hartje deden we terug een poging om de wagen aan de praat te krijgen. Yes, gelukt, nog nooit heeft een draaiende motor mij zo gelukkig gemaakt. We konden terug verder, na ruim een uur op de parking te hebben staan stressen. Vanaf dan zou het geluk ons toelachen enkel wisten we dat nog niet, een spetterende sessie lag in het verschiet.

Bij onze aankomst bleek de zone die bij ons als eerste keus stond aangeduid volledig vrij te zijn, er waren nauwelijks vissers te bespeuren. De zone was een soort van brede, diepe geul  die we konden bevissen tot een 300 meter uit de kant, waardoor het mogelijk was om onze hengels mooi te verdelen.
Het vissen met het idee van ‘stok om stok’ , elk op zijn beurt , daar hebben wij nog nooit aan meegedaan, ik snap persoonlijk ook de voldoening hiervan niet. Ik zou me never of nooit gelukkig voelen met een vis die ik zou vangen op een hengel die mijn makker gedropt heeft, een vis vangen aan een ander zijn rig en hengel is niet aan mij besteed. Wat wij wel doen is al onze stokken verdelen, door mekaar gevist dus. Zo gaan er 2 stokken van mij in het linker gebied en 2 stokken in het rechter gebied, idem dus voor mijn makker zijn hengels. Vangt de ene al eens een vis meer dan de andere, dan is dat het lot, daar moet je mee kunnen leven als je samen aan de slag bent. Anders trek je er beter alleen op uit.
Mijn vader koos er deze voor om ook mee te vissen met een drie tal hengels. Hij liet ons eerst zoals gewoonlijk ons ding doen tijdens het peilen, pas nadien positioneert hij zijn hengels. Meestal doet hij dit op stekjes die wij links laten liggen of die we als niet interessant beschouwen. Iets wat hem al meerdere keren enkele mooie vissen opleverde, nooit de massa maar wel veelal fotomateriaal.

Er was één van mijn stekjes waar ik een heel goed gevoel bij had , zo goed dat ik er al mijn geld op zou durven zetten dat er grote vis rond hing. Het betrof een gebied op een dikke 250m uit de kant die in een heel rustige uithoek van het water lag. Een soort baai die gescheiden werd van de diepere geul door een langgerekte strook steenstort, deze grote stenen lagen zo hoog dat ik er met de boot maar nipt over kon varen.
Het voelde aan alsof deze baai nauwelijks of nooit bevist werd door de moeilijke toegankelijkheid ervan, het zag er ongerept en maagdelijk uit. Gelukkig stond het waterpeil nog net hoog genoeg, zodat ik er mijn geluk kon beproeven. Een eind verderop was er wel een in- en uitgang die in verbinding stond met het open water en de geul. De rust die er heerste liet een grote indruk op mij na, rust die ik absoluut niet wou verstoren door er te gaan strooien met boilies.
Hand per hand werd het aas daarom net onder de waterspiegel gedropt.
Alles werden voorzien van een boeiensysteem, iets wat uitkomst bied bij het vissen over obstakels zoals stronken en grote stenen, maar het was meer ons idee om zoveel als mogelijk de lijnen bovenaan het wateroppervlak te houden  en de vissen een vrije trekroute in de geul te geven. Een gouden zet bleek achteraf!
In de meeste gevallen kiezen wij ervoor om de eerste nacht niet te vissen, gewoon goed aanvoeren en zorgen voor een goede nachtrust. Deze keer zat het gevoel zo danig goed dat alle hengels nog in pole position werden gebracht net voor donker worden. Na het verorberen van de door mijn vrouw huisbereide spaghetti konden we na een dikke 36u zonder slaap eindelijk genieten van de lonkende slaapzak.
Het moet rond 3u ’s nachts geweest zijn dat er één van mijn molens begint te ratelen, slaapdronken en met enige verwarring strompel ik eerst nog naar de verkeerde hengel. Vooraf gegaan door een achteraf gezien grappige vergissing, waar ik straks nog op terug kom. Zo snel als mogelijk spring ik met de juiste hengel in de zodiac en in volle vaart zet ik koers naar de actiezone. Na een stevige dril volgt  het controleren van het schepnet, pas dan  dringt het tot mij door wat ik gevangen heb, het is een dikke spiegel die makkelijk over de 20kg gaat. Voor zulke vissen laat ik graag mijn slaap! Deze vis kwam uit de rustige baai, hier zou ik in de loop van onze 10 daagse nog een handvol vissen mogen vangen, allen uit die gewichtsklasse dat zij alleen de sessie al zouden doen slagen.
Diezelfde nacht volgen er nog een aantal vissen, onnodig te zeggen dat we volledig gesloopt waren, overdag bijslapen was dus een must.
Om even terug te keren op wat vooraf ging bij die eerste aanbeet en de aanzet van mijn spurt naar de hengel.
Net voor het slapen gaan had ik mijn lieslaarzen en mijn waadpak mooi met de pijpen naar beneden gerold in de voortent klaar gezet. Het zou de bedoeling zijn om telkens de lieslaarzen aan trekken om mij naar de boot te begeven. Het waadpak had ik meegenomen om indien mogelijk te drillen vanaf de kant. Nu had ik die bewuste vooravond mijn waadpak voor de deuropening gezet ipv de lieslaarzen, het gevolg kan je al raden… Een volle fluiter, een jump in het waadpak, waarvan ik dacht dat het mijn lieslaarzen waren. Gevolgd door een vloeiende beweging om de bivvydeur te openen, waarna ik mijn spurtje zou trekken naar de hengel. No way dus, een spurtje trekken in een naar beneden gerold waadpak is dus onmogelijk, ik heb het bij deze voor jullie getest. Met een flitsende voetbeweging van maximum 20cm kom ik met een harde smak op de grond terecht. Het ging zo snel dat ik zelfs de tijd niet had om mijn handen te zetten, misschien nog een geluk, want met een gebroken pols zou het vissen lastig geweest zijn. Het hoofdlampje wordt door de harde smak af mijn hoofd geworpen, op die moment realiseerde ik me nog niet echt goed water gaande was. In het pikkedonker wordt het hoofdlampje terug gezocht waarna ik het spurtje naar de hengel verder kon zetten, zij het iets trager, maar met die dikke bak als resultaat.

Tijdens de 4e nacht krijg ik een mooie trage oploper op mijn uiterst linkse hengel, ik zet het op een lopen en in diezelfde beweging spring ik in de boot om in volle snelheid naar de geul te varen. Toen ik zo een 30m ver was, hoorde ik één van Kevin zijn optonics het signaal geven dat hij ook aan de bak moet. Omdat het die nacht pikkedonker was, kon ik niet goed zien wat er zich allemaal afspeelde rondom mij, mijn enige oriëntatiepunt waren onze staafmakers. Plots zag ik wel dat Kevin ook mijn richting kwam uitgevaren. Alles werd me duidelijk toen er een grote wirwar aan visdraad verstrengeld raakte in mijn topoog, het gevaarte aan mijn haak had zijn lijn meegepakt tijdens de vluchtpoging . Verder drillen werd onmogelijk, wel voelde ik de vis met regelmaat enkele fikse kopstoten uitdelen.
Bij een poging om alles te ontwarren, tevergeefs trouwens, zag ik dat Kevin op enkele meters bij mij vandaag halt hield. Ik riep hem toe of hij mijn boei ergens zag drijven, de vis moest hier ergens in de buurt liggen.
Ik kreeg geen antwoord, stilte volgde, tot hij plots zei “Ja maatje, ik heb uw boei hier , en de vis zit ook in het net, het is een fameuze bak ze” . Na het doorknippen van de lijnen konden we de terugweg naar de oever aanvatten. Vol spanning  was ik mijn hoofd aan het breken wat hij bedoelde met het is een bak , ik had de vis tot dan nog steeds niet kunnen zien. Wat ik bij aankomst op de oever in het net mocht aanschouwen sloeg werkelijk alles. Daar lag een massief gebouwde spiegel met een heel brede rug en een knik achter zijn kop waarvan je spontaan begint te kwijlen. Met een high five werd de vangst gevierd.
Achteraf vertelde hij me dat hij de vis al had zien liggen toen hij aan kwam varen, volledig uitgedrild aan het oppervlak, maar hij wijselijk had gezwegen om geen onnodige paniek te veroorzaken die de situatie niet ten goede zou komen. Aangekomen bij de vis had hij mijn lijn via de boei opgepikt en zo langzaam het net onder de spiegel geschoven, een groot geluk bij een ongeluk. Alles werd vakkundig tot een goed einde gebracht, nadien stof waarmee we nog eens kunnen lachen, een vangst die ons altijd bij zal blijven.

Door onze manier van voeren konden we de vis goed vasthouden in onze sector Het werd een gekkenhuis, zo gortig dat we ’s nachts na elke vangst meteen noteerden wat we vingen en of we foto’s hadden genomen. Het zou anders een onmogelijke klus geweest zijn om nadien alles deftig bij te houden, laat staan de foto’s te kunnen sorteren.
Onze Franse collega’s vonden het hele gebeuren een minder aangenaam schouwspel, ze werden nerveus, het liep stroef bij hen. Waarschijnlijk lag de oorzaak in hun massaal dumpen van partikels, terwijl wij zuiver met boilies aan de slag waren. De zoetwaterbewoners vonden dit allemaal minder erg, zij organiseerden een vreetfestijn in onze zone, voeren konden we niet genoeg, ze gingen total loss op het aas. Het ging zo hard dat er de laatste dagen erg zorgvuldig diende omgesprongen te worden met het resterende aas. Alles werd in porties verdeeld om per hengel toch nog kleine beetjes te kunnen strooien. Omdat de vis zo gefixeerd was op onze boilies werkte dit de laatste dagen ook nog eens in ons voordeel, het was gewoon afromen, net genoeg aas per hengel voor één vis. Dit was niet meer vissen, maar slachten.

Eén van onze laatste nachten kwam ik er nog met de schrik vanaf toen ik een heel twijfelende aanbeet kreeg. Eens ik naast de hengel in het water stond, zag ik een hele groep herten die er aan het drinken waren, zij hadden zonder veel erg mijn lijn opgepikt. Na een korte blik verdwenen ze terug in het struikgewas. Maar wat ik niet had opgemerkt is dat er op enkele meters links naast mij een fameus uit de kluiten gewassen mannetje met een veel te hoge dosis aan testosteron stond. Hij had het niet echt begrepen op mijn visite in aanwezigheid van zijn harem, en maakte mij dat ook heel erg duidelijk toen hij begon te brullen en schudden met zijn kop. Een paar seconden kwam het in mij op dat ik een rake klap zou mogen incasseren. Gelukkig bleef het bij een waarschuwing en kon ik door heel langzaam achteruit te stappen veilig de bivvy bereiken. Ik zou het niet willen meemaken dat zo een beest de aanval inzet om zijn territorium te verdedigen, maar het zou zijn volste recht geweest zijn, wij zijn in hun gebied, niet anders om. Al bij al een gelukkig einde dus.

Gedurende de sessie kwam er een hele reeks grote vissen bij ons op de kant, waaronder een prachtig gebouwde schub voor Kevin en enkele beauty’s voor mijn vader. De hoofdmoot was tussen de 15 a 20kg en om het af te maken ook nog eens een pak vissen boven de magische grens.
Een sessie die we niet snel meer mee zullen maken, erover vertellen daarin tegen nog heel veel. Het besef kwam pas op de terugweg, toen we alles lieten bezinken, moeilijk in woorden samen te vatten dat gevoel.
Een unieke sessie samen met mijn vader en vismakker, momenten waar ik nog heel lang aan terug zal denken met een heel brede grijns op mijn gezicht.

Dit was zowat in grote lijnen het verhaal van mijn afgelopen seizoen.
Door er hard voor te werken dwing je in sommige gevallen dat extra beetje geluk af.
Als het eens tegen blijkt te zitten, kop op, vroeg of laat komt die beloning. No pain, no gain!
Have fun aan de waterkant, draag onze hobby hoog in het vaandel, toon respect ook al krijg je dat zelf niet meteen terug.
Geniet van de weg ernaartoe, hoe moeilijk of lang die soms ook is, de voldoening nadien zal groot zijn.
Vergeet ook niet de kleine dingen rondom jou, ze kunnen groots zijn in hun eenvoud!

Leave a Reply

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *