Belgian Beauty

‘ Mattijs aan het woord ‘

Het water en haar bewoners in kwestie spookten al een tijdje door mijn hoofd.

 

Af en toe hoorde ik eens iets ‘waaien’ over deze prachtige plas , die zo helder is als kraantjeswater en bewoners heeft die nauwelijks gekend zijn.

Als visser ga ik steeds op zoek naar nieuwe uitdagingen, ik heb dit nodig om scherp te blijven.

Eens ik mijn zinnen heb gezet op een bepaalde vis, zijn er geen remmen meer en ga ik vol tot het doel is bereikt.

 

De voorbereiding

 

Zoals op de meeste wateren begin ik altijd met het observeren, laat ons zeggen dat ik dit één van de meest belangrijke zaken vind in mijn visserij.

Uren slijt ik aan de oevers, gewoon wandelen, kijken en zoeken.

De hengels blijven op stal tot ik een goed beeld heb van waar ik de vissen kan verwachten.

Dat dit niet op elk water even goed gaat kan ik beamen, bepaalde waters lenen zich hier beter voor dan andere.

 

Deze plas is bestaat uit kraakhelder water met behoorlijk wat wiergroei, ideaal dus.

Ik hield ook vooral rekening met eventuele drukker beviste stekken of ‘vaste’ stekken, die mijd ik liever.

Het geeft me ook een veel beter gevoel, aangezien ik dan volledig mijn ding kan doen zonder anderen te storen.

Toen ik na vele uren zoeken, meer en meer een beeld kreeg van waar de vissen zich ophielden tijdens bepaalde tijdstippen werd het plan van aanpak gesmeed.

 

De aanpak

 

Er werd door mij gekozen om de verschillende trekroutes lichtjes aan te voeren.

Deze spots betroffen ofwel gaten in het wier, of stukken van het talud waarvan ik zeker wist dat de vissen ze met regelmaat bezochten.

Meerdere malen per week werden er kilometers gevreten om de kleine zones te voorzien van lekkernijen.

Dat aas werd heel verspreid aangeboden, zodat de vissen actief op zoek moesten gaan indien ze mee wilden profiteren.

Ik koos op dit water wederom voor mijn vertrouwde Krill &Squid uit de Attractive Baits stal, een aas waar ik al jaren op kan rekenen, elke keer opnieuw!

Ik viste er enkel tijdens de week, om de drukte te ontlopen. Op die manier werd ik minder opgemerkt aan het water, zo bleven mijn voerstekjes onder de radar voor anderen.

Tijdens het vissen zelf ging er bijna niets van voer te water, het vrije aangeboden aas bleef heel beperkt. Het weinige aas dat werd bijgevoerd, was door middel van pva zakjes die samen met de rig te water ging.

Meestal hoefde ik niet lang te wachten op een aanbeet, de aanpak wierp zijn vruchten af.

Het was een kwestie van tijd tot mijn doel bereikt zou worden.

Als ik opmerkte dat tijdens de sessie de stek stil viel, dan gingen de hengels terug op kant en voerde ik iets zwaarder door zoals ik dat deed tijdens de voerbeurten.

Op deze manier liep er geen enkele lijn door het water, en gingen de vissen terug met meer vertrouwen azen.

Soms deed ik dit zelf voor meer dan 12u lang, waarbij ik elk uur terug wat aas aanbood.

Ik kan je wel vertellen dat je stalen zenuwen en heel veel geduld moet hebben hiervoor.

Je krijgt het gevoel dat je uren aan kostbare vistijd verprutst, maar ik heb ondertussen al geleerd dat deze aanpak zich dubbel en dik terug betaald.

Wanneer er terug rollende of azende vissen werden gespot, gingen de hengels terug in pole position.

De rig werd zo stil en nauwkeurig mogelijk afgelegd op de aangevoerde stekjes.

Het is een heel dubbel gevoel als je aan de waterkant zit met je hengels, maar je niet kan/wil vissen omdat je weet dat het ten goede komt van de stek.

Maar na een tijdje weet je wel beter, het is op sommige wateren een gouden zet!

 

De ontlading en adrenaline

 

’S ochtends vroeg , na het drinken van een dampende mok zwart goud, kreeg ik een hele trage oploper.

Ik grabbelde snel naar de hengel om er voor te zorgen dat ik de vis kon afblokken zodat deze niet in één van de wierbedden vast kwam te zitten.

Er kon maar weinig ingebracht worden tegen de power van deze vis, de dril was fantastisch!

Heel traag en sloom won de vis meter per meter. Een poging om de vis nogmaals te blokken mislukte ook deze keer.

Na een zenuwslopende dril had de vis zich dan toch vast weten te zwemmen in het dikke wier.

Ik twijfelde geen enkel moment en ging als een pijl het water in, vergezeld van de onthaakmat die dienst deed als vlot.

Uit alle macht trok ik me naar de vis toe, makkelijker gezegd dan gedaan.

Eenmaal boven de vis gekomen werd het mij duidelijk dat ik te maken had met de spiegel waar ik alle vrije tijd had ingestoken. Voor deze vis kwam ik, haar brede rug verklapte haar aanwezigheid.

Na het verwijderen van alle wier , kon ik deze bak terug in beweging krijgen.

Op die momenten moet je heel erg kalm blijven, wat me niet echt lukte, maar de vis was terug bevrijd, de dril kon verder.

Het gekke was dat ik in alle haast het schepnet was vergeten mee te nemen op weg naar de vis.

Er was dus maar 1 optie, zo snel als mogelijk terug naar de oever om de vis daar verder af drillen.

Na nog enkele spannende momenten kon ik eindelijk deze prachtige spiegel over het netkoord trekken.

Het was me gelukt, eindelijk, al het werk beloond ! Tjakka, in the pocket!

Het prachtige bakbeest zat veilig in het net, ik hurkte neer om te bekomen, dan volgt de ontlading.

Daar zat ik dan, helemaal alleen met mijn target.

De tranen rollen over mijn gezicht, de adrenaline nam het van mij over.

Nadat we allebei terug op ons positieve zijn, werd het tijd voor de weging en foto’s.

Geen sinecure zo helemaal alleen. Maar alles ging vrij vlot, waarschijnlijk het gevolg van de adrenaline die door mijn lichaam raasde.

De Belgische schone laat de naald een heel eind over de 30kg gaan, wat tevens een nieuw pb betekende.

Een 4 tal foto’s, en de bak mocht terug in haar element .

Na de kus, volgde het afscheid…

Rustig zwom ze het talud af, terug naar de veilige diepte.

Waarschijnlijk zullen onze paden elkaar nooit meer kruisen…

Enkel nog in mijn gedachten, waar je voor altijd in gegrift staat.

Een uniek moment in al mijn belevingen langs de waterkant.

 

Mattijs Celie

Leave a Reply

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *